+48 (83) 372-20-29
parafiakakolewnica@wp.pl

Szczęść Boże! Witamy na naszej stronie www.parafiakakolewnica.pl Dziękujemy za odwiedziny :-)

Dla uczniów - pomoc w pracy domowej: Ewangelia na Niedzielę

Licznik odwiedzin

1798735
dzisiaj
wczoraj
w tym tyg.
w ciągu 3 mies.
w tym mies.
w ost. mies.
a l l
613
2053
6619
1775923
37778
62045
1798735

Your IP: 54.224.83.221
2018-07-19 04:14

Login Form

Dokumenty wymagane przy zgłoszeniu pogrzebu:

zgłosić się do kancelarii parafialnej w celu ustalenia daty i godziny pogrzebu (dopiero po ustaleniu z księdzem konkretnego terminu informujemy Dom Pogrzebowy);

należy przynieść oryginalny Akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego w celu wpisania do ksiąg;

jeżeli osoba zmarła nie zamieszkiwała na terenie parafii Kąkolewnica trzeba dostarczyć z parafii zamieszkania (lub miejsca przebywania hospicjum, dom starości) zaświadczenia od kapłana, że osoba była wierząca, i że może być pochowana zgodnie z rytuałem katolickim;

 

Pogrzeb katolicki

Pogrzeb chrześcijański nie udziela zmarłemu ani sakramentu, ani sakramentaliów, ale jest obrzędem liturgicznym Kościoła. Pogrzeb chrześcijański wyraża wiarę w życie wieczne i zmartwychwstanie. Kościół w znakach pogrzebu chce ukazać swoją jedność z człowiekiem w drodze z ziemi do nieba. Wyprasza pomoc duchową zmarłemu, okazuje szacunek jego ciału, a żywym niesie pocieszenie.

Obrzędy pogrzebowe przewidują kilka form liturgii np.: Msza św. lub bez niej (w zależności od poziomu religijnego zmarłego i okoliczności jego śmierci). Gorąco zachęcamy do modlitwy w intencji zmarłego, a zwłaszcza do pełnego uczestnictwa we Mszy św. pogrzebowej. Ważne jest by przystąpić do sakramentu pokuty i przyjąć Komunię św. w intencji zmarłego.

Także po pogrzebie o zmarłym należy pamiętać, otaczając go modlitewna pamięcią np. przez:

Msze św. w 30 dzień po śmierci; Msze św. w rocznicę śmierci;

Msze św. w innych terminach (np. w dzień imienin, urodzin);

„wypominki” w miesiącu listopadzie;

 

Kto nie może otrzymać pogrzebu katolickiego:

Według Kodeksu prawa Kanonicznego, kan 1184: § 1. Jeśli przed śmiercią nie dali żadnych oznak pokuty, pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni: notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy; osoby, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej; inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.

 

Liturgia pogrzebu składa się z trzech stacji:

a) Pierwsza stacja w domu zmarłego

Uczestnicy pogrzebu: rodzina, sąsiedzi i znajomi jeszcze przed przybyciem księdza gromadzą się przy trumnie ze zmarłym na modlitwie. Kapłana i organistę przywozi ktoś z uczestników pogrzebu. Po przybyciu kapłan pozdrawia zebranych i wyraża współczucie z powodu śmierci, po czym kropi ciało wodą święconą. Następnie kapłan (na wioskach, nie w Stawiskach ponieważ w mieście kazanie jest na Mszy) wygłasza kazanie pogrzebowe, w którym żegna w imieniu zmarłego rodzinę, sąsiadów i wszystkich zgromadzonych, po czym formuje się kondukt żałobny, na czele którego niesie się krzyż z chorągwiami, rozpoczynając w ten sposób procesję z ciałem (na wioskach najpierw do krzyża, gdzie odmawia się modlitwę „Anioł Pański,” a później) do kościoła. W procesji śpiewa się Psalm 51(50), po każdej zwrotce powtarzając refren: „Wieczny odpoczynek” lub „Dobry Jezu, a nasz Panie”. Nieodłącznym elementem pogrzebu jest bicie dzwonów. Rozlega się ono, gdy kondukt żałobny zbliża się do kościoła.

 

b) Druga stacja w Kościele

Trumnę ustawia się na katafalku tak, żeby nie zasłaniała ołtarza. Przy katafalku zapala się paschał. Po odczytaniu Ewangelii kapłan wygłasza homilię. Po Komunii następuje ostatnie pożegnanie. Rozpoczyna je modlitwa wprowadzająca i pieśń „Przybądźcie z nieba na głos naszych modłów,” następnie kapłan odmawia modlitwę, pokrapia trumnę wodą święconą i okadza kadzidłem.. Pokropienie przypomina zgromadzonym wszczepienie przez chrzest w życie wieczne, okadzenie wyraża, że ciało było świątynią Ducha Świętego. Na zakończenie śpiewa się pieśń: „Niech aniołowie zawiodą cię do raju.” Po obrzędach ostatniego pożegnania rozpoczyna się procesja na cmentarz. W czasie procesji biją dzwony i śpiewa się psalm „Miłuję Pana, albowiem usłyszał głos mego błagania” lub „W krainie życia będę widział Boga.”

 

c) Trzecia stacja na cmentarzu

Na cmentarzu przy grobie następuje trzecia, ostatnia stacja, w której kapłan po chwili cichej modlitwy, pełnej wiary i miłości, wzywa do modlitwy powszechnej. Po niej wszyscy odmawiają „Ojcze nasz”, następnie kapłan odmawia modlitwę końcową i udziela błogosławieństwa uczestnikom pogrzebu. Po błogosławieństwie kapłan pokrapia trumnę wodą święconą mówiąc: „Niech Bóg da tobie pić ze źródła wody życia”, po czym rzuca na trumnę grudkę ziemi mówiąc: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz.” Następnie odbywa się złożenie ciała zmarłego do grobu, w trakcie którego śpiewa się pieśń „Witaj Królowo” i „Anioł Pański.”

 

Teologiczne ujęcie śmierci

Pismo Święte przedstawia życie człowieka w dwóch fazach: tu na ziemi i w wieczności. Przejściem człowieka z obecnego życia do wieczności jest śmierć. Śmierć jest zjawiskiem, które dotyka każdego człowieka niezależnie od wieku czy stanu materialnego. Ukazuje, że człowiek jest znikomy, przemijający, posiadający swój kres, ponieważ jest ze swej natury istotą śmiertelną, a tylko Bóg istnieje wiecznie bez początku i końca. Śmierć jest przejściem z czasu do wieczności, jest końcem ziemskiej wędrówki, potrzebnym po to, aby ujrzeć Boga. Od początku chrześcijaństwa śmierć występowała w ścisłym połączeniu z perspektywą zmartwychwstania. Katechizm naszego Kościoła uczy nas, że: „w śmierci, będącej rozdzieleniem duszy i ciała, ciało człowieka ulega zniszczeniu, podczas gdy jego dusza idzie na spotkanie z Bogiem”. Oznacza to, że śmierć nie jest absolutnym końcem ludzkiego życia. Może być traktowana najwyżej jako kres jednego z jego etapów, na podobieństwo narodzin człowieka, będących zakończeniem życia płodowego, a zarazem – początkiem istnienia poza łonem matki. Raz zaistniałe życie człowieka nigdy nie zostanie unicestwione, chociaż podlega różnym przemianom.